غزلی زیبا از نصرت رحمانی

 

 

زنده یاد نصرت رحمانی ( ۱۳۰۶ ـ ۱۳۷۹)

 

 

                                      درنگ

 

 

دمي درنگ دلم زين شتاب مي لرزد

 

چنان حباب كه بر موج آب مي لرزد

 

 

به انزواي من آهسته تر بيا اي شعر

 

ز زخمه هاي نسيمت رباب مي لرزد

 

 

غزال من چه شنيدي ز باد اي صياد

 

درون مردمكت اضطراب مي لرزد

 

 

بريز جام لبالب ز شعر تر ساقي

 

به پلك زنده ي بيدار خواب مي لرزد

 

 

كدام مرد به ميدان حريف مي طلبد

 

كه زير پاي سواران ركاب مي لرزد

 

 

كمر به چنگ تهمتن سپرد و تن برهاند

 

چه پهنه ايست كه افراسياب مي لرزد

 

 

چه فتنه خاست كه بر باد داده است ورق

 

كه دل ز گفتن حرف حساب مي لرزد

 

 

بهانه بشكن و بنشين ز شب دمي باقي است

 

به زير خرقه سبوي شراب مي لرزد

 

 

چه غنچه ايست لبانت ، چو زنبق وحشي

 

به چشمه سار نگه كن سراب مي لرزد

 

 

به آفتاب نگويي چه رفت با ما دوش

 

به كلك خسته ي من شعر ناب مي لرزد

 

شعری زیبا از شاعر گرانقدر " شمس لنگرودی "

 

 

امشب

 

شعري نخواهم نوشت

 

سي و ششمين شمع را

 

براي تولدت روشن مي كنم

 

و پرهايم را طواف مي دهم

 

بر گرد آتشي كه تو در جانم روشن كرده يي

 

سي و شش تكه خاكستر كوچك كافي است

 

تا پر سوخته حرمت پيدا كند.

 

 

جشن تولد توست

 

و من

 

سي و شش بار به دنيا مي آيم و خاكستر مي شوم

 

تا راز حضور تو را بدانم.

 

 

ققنوسم من امشب.